Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν εισαχθεί νέα υλικά κατασκευών στις βιομηχανίες. Πλέον οι εταιρείες κατασκευής τηλεφωνικών συσκευών από εργαστήρια με χειρωνακτική παραγωγή αναβαθμιζόντουσαν σε μηχανοκίνητα εργοστάσια. Παράλληλα ξεκίνησε ένας αγώνας συγχωνεύσεων πολλών μικρών εργαστηρίων σε μια επιχείρηση για να αντέξουν τον ανταγωνισμό αλλά και τα έξοδα που χρειάζονταν την αγορά και εγκατάσταση μηχανών παραγωγής. Έτσι και οι τηλεφωνικές συσκευές από το 1920 άρχισαν να κατασκευάζονται από μέταλλο. Σίδηρος , μπρούντζος και άλλα μέταλλα δίνουν την θέση τους στο ξύλο. Πλέον οι τηλεφωνικές συσκευές είχαν μικρότερο μέγεθος και σχεδόν όλα τα σημεία αποτελούνταν από μέταλλο, η χειρολαβή , το κέλυφος αλλά και η βάση.  Τα τηλεφωνικά κέντρα εκείνης της εποχής απέκτησαν κεντρικές συστοιχίες οπότε καταργήθηκαν οι τοπικές μπαταρίες που είχαν τα ξύλινα τηλέφωνα. Σιγά σιγά ο μηχανισμός κουδουνισμού ενσωματώνεται στο εσωτερικό της συσκευής και εμφανίζεται και ο επιλογικός δίσκος – καντράν. Ο κάτοχος μιας τέτοιας τηλεφωνικής συσκευής καλεί μόνος του αυτόν που θέλει να συνομιλήσει χωρίς πλέον την διαμεσολάβηση της τηλεφωνήτριας…….έτσι ξεκινά μια μικρή τεχνολογική επανάσταση στην τηλεφωνία η οποία ανδρώνεται τα επόμενα χρόνια.