Από την ημέρα που ανακαλύφθηκε το τηλέφωνο με την ευρεσιτεχνία του Γκράχαμ Μπελ στα τέλη του 19^ου αιώνα έως και τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα οι συσκευές είχαν ως κύριο υλικό κατασκευής το ξύλο. Οι τηλεφωνικές συσκευές εκείνης της εποχής ήταν ως επί το πλείστων επίτοιχες. Είχαν ογκώδη μέγεθος. Και αυτό είχαν ενσωματωμένο χειροκίνητο μαγνήτη ο οποίος με την περιστροφή του παρήγαγε εναλλασσόμενο ρεύμα για να ειδοποιεί την χειρίστρια στο τηλεφωνικό κέντρο και για να ενεργοποιεί το κύκλωμα κουδουνισμού σε όσες συσκευές βρίσκονταν στην ίδια γραμμή. Επίσης στην συσκευή υπήρχε χώρος και για μπαταρία. Τα τηλεφωνικά κέντρα εκείνης της εποχή δεν είχαν κεντρικές συστοιχίες οπότε υπήρχαν τοπικές μπαταρίες στα τηλέφωνα που αποτελούνταν από ξηρά στοιχεία ψευδαργύρου-άνθρακα.