Η γοητεία των παλαιών επίπλων είναι ότι έχουν πάντα κάτι να μας εξιστορήσουν. Κάποια από αυτά μας οδηγούν αρκετές δεκαετίες πίσω στο παρελθόν, ενώ άλλα μας παρασύρουν σε ταξίδια στα βάθη των αιώνων. Το συγκεκριμένο άρθρο είναι αφιερωμένο στην κουτσομπόλα. Η λέξη κουτσομπόλα δεν χαρακτήριζε πάντα κάποιο πρόσωπο που μεταφέρει ειδήσεις και σχόλια αλλά στην δική μας περίπτωση ένα ιδιαίτερο μικρό έπιπλο που φιλοξενούσε μόνον ένα άτομο. Ας μιλήσουμε λίγο για την έννοια της ονομασίας αυτού του επίπλου. Το κουτσομπολιό ξεκίνησε ως κοινωνικός μηχανισμός επιβίωσης στις  κοινωνίες. Στον Μεσαίωνα, όμως, ταυτίστηκε με την καταστολή και την πατριαρχία. Για να φιμώσουν τις γυναίκες, οι αρχές εκείνης της εποχής , Εκκλησιαστικές , Δημοτικές  χρησιμοποιούσαν το λεγόμενο «χαλινάρι της κουτσομπόλας», μια μεταλλική μάσκα που τιμωρούσε όσες μιλούσαν πολύ. χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Σκωτία στις αρχές του 16^ου αιώνα, ενώ την ίδια εποχή ξεκίνησαν να το χρησιμοποιούν και στην Αγγλία. Στην Σκωτία η χρήση του γινόταν ακόμη και όταν μια σύζυγος φλυαρούσε πέραν του κανονικού. Ήταν ένας τρόπος να συνετιστεί. Λίγο αργότερα χρησιμοποιήθηκε και στην Γερμανία. Ευτυχώς στις αρχές του 19^ου αιώνα έπαψε να χρησιμοποιείται. Το έπιπλο εμφανίστηκε στην Ευρώπη στα μέσα της δεκαετίας του 1950 με την ανάπτυξη της σταθερής τηλεφωνίας. Στην Ελλάδα άκμασε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 έως και τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το κάθισμα αυτό, άλλοτε καναπεδάκι, διαθέτει μια μικρή επιφάνεια στη μία άκρη του, ώστε να μπορεί να τοποθετήσει ο ιδιοκτήτης του το απαραίτητο αξεσουάρ, που χωρίς αυτό χάνεται το νόημα της ονομασίας του επίπλου, που δεν είναι άλλο από την τηλεφωνική συσκευή. Αυτού του είδους η κατασκευή είχε νόημα στο να προσφέρει μεγαλύτερη άνεση σε αυτόν ή αυτήν που χρησιμοποιούσε το τηλέφωνο. Συνήθως ήταν γυναικεία υπόθεση ξεδιπλώνοντας μια ευρεία γκάμα θεμάτων κατά την διάρκεια της κλήσης αδιαφορώντας για την χρονική διάρκεια αυτής. Κάποια από αυτά τα μικρά έπιπλα διέθεταν και ένα ή δύο συρτάρια για να τοποθετούνται εντός ο τηλεφωνικός κατάλογος , μπλοκ σημειώσεων, το ευρετήριο τηλεφώνων, πολλές φορές και κάποια μικροαντικείμενα. Σχεδόν καθόλου , σήμερα δεν φιλοξενούνται αυτού του είδους τα έπιπλα σε σπίτια. Έτσι λοιπόν ένα Δευτεριάτικο πρωϊνό καθώς οδηγούσα με προορισμό την εργασία μου σταμάτησα σε κάποιο σημείο λόγω ερυθρού σηματοδότη. Το βλέμμα μου κινείται δεξιά και τότε αντιλαμβάνομαι πεταμένο σε ένα σωρό από σκουπίδια αυτό το επιπλάκι σε μεγάλο χάλι, σκισμένη ταπετσαρία, σπασμένα πόδια, παντού γδαρμένο. Μελαγχόλησα και αποφάσισα να το περιμαζέψω και να προσπαθήσω να το ξαναζωντανέψω – να του δώσω λίγο από την αίγλη του παρελθόντος, μιας και επάνω στο μικρό καναπεδάκι του θα είχαν γίνει χιλιάδες κουτσομπολιά. Το εγχείρημα πήρε σάρκα και οστά μέσα από την υπέροχη δουλειά ανακατασκευής του πολύ καλού μου φίλου και εξαίρετου τεχνίτη Χρήστου Κουσιουρή και τώρα κοσμεί την συλλογή μου.