Ιστορία των Μονωτήρων

Με την γέννηση της τηλεγραφίας , αναπόσπαστο εξάρτημα για την λειτουργία των τηλεγραφικών κυκλωμάτων ήταν οι μονωτήρες. Οι μονωτήρες ήταν απαραίτητοι για την στήριξη των τηλεγραφικών και αργότερα τηλεφωνικών συρμάτων επάνω στους στύλους αλλά και για την μόνωση των γραμμών από τα μεταλλικά μέρη του οπλισμού. Ήταν κατασκευασμένοι από διάφορα υλικά κυρίως όμως διακρίνονται σε τρείς κατηγορίες, από πορσελάνη, γυαλί ή πλαστικό. Στην Ελλάδα έκαναν την εμφάνιση τους με την κατασκευή του πρώτου τηλεγραφικού δικτύου το 1859. Το 1892 επί Κυβερνήσεως Χαρίλαου Τρικούπη ψηφίζεται ο νόμος περί ιδρύσεως τηλεφωνικής Υπηρεσίας. Έκτοτε θα δούμε τους μονωτήρες και σε τηλεφωνικά κυκλώματα. Στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως μονωτήρες κατασκευασμένοι από πορσελάνη. Προς το τέλος της χρήσης τους ο Ο.Τ.Ε. προμηθεύτηκε και γυάλινους από την Αμερική αλλά και πλαστικούς τον οποίων η χρήση ήταν ελάχιστη. Οι πρώτοι μονωτήρες ήταν λευκοί. Αργότερα στους σιδηρόδρομους Αθηνών-Πειραιώς ΣΠΑΠ θα δούμε να αναγράφονται επάνω στους μονωτήρες τα αρχικά τους άλλοτε με ελληνικούς χαρακτήρες και άλλοτε με λατινικούς , άλλοτε με πράσινα γράμματα και άλλοτε με μπλε. Με την δημιουργία των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους θα βρούμε μονωτήρες που αναγράφουν επάνω τους τα αρχικά ΣΕΚ άλλοτε με ελληνικούς χαρακτήρες και άλλοτε με λατινικούς. Το 1895 ιδρύεται η υπηρεσία Τ.Τ.Τ όπου συγχωνεύει όλες τις τηλεγραφικές και τηλεφωνικές υπηρεσίες. Εκ τότε και μέχρι το 1949 που ιδρύεται ο Ο.Τ.Ε όλοι οι μονωτήρες αναγράφουν επάνω τους το λογότυπο Τ.Τ.Τ. πότε ανάγλυφο και πότε όχι , πότε με μπλε γράμματα και πότε με πράσινα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ίδρυση του Ο.Τ.Ε οι μονωτήρες φέρουν πλέον τα αρχικά της νέας κρατικής εταιρείας.  Πολλοί από τους μονωτήρες εκτός των αρχικών των ΣΠΑΠ, ΣΕΚ, Τ.Τ.Τ και Ο.Τ.Ε άλλοτε αναγράφουν την χώρα προέλευσης , το έτος παραγωγής ή ακόμα και την εταιρεία παραγωγής. Οι μονωτήρες γερμανικής κατασκευής έχουν συνήθως έγχρωμα αποτυπωμένο το λογότυπο του εργοστασίου πορσελάνης που παρήχθησαν ή χαραγμένο εντός της πορσελάνης. Οι μονωτήρες που χρησιμοποιήθηκαν στον Ελλαδικό χώρο διακρίθηκαν σε τέσσερις τύπους. Τους μονωτήρες Β2, οι κοινοί μονωτήρες οι  οποίοι τοποθετούνταν σε ξυλοκοχλιωτά στηρίγματα καθώς σε υποστηρίγματα ευθεία , καμπύλα ή σε διασταυρώσεως. Τους Υ.Τ.Α , οι οποίοι ήταν μεγαλύτερη σε μέγεθος και τοποθετούταν σε ξυλοκοχλιωτά στηρίγματα ΓΙΟΤ και σε υποστηρίγματα γερμανικών κεραιών. Οι μονωτήρες Τ1, γνωστοί και ως μονωτήρες διασταυρώσεων δηλαδή μονωτήρες δύο θέσεων. Και τέλος οι μονωτήρες ΜΕ γνωστοί και ως τερματικοί που ήταν απαραίτητοι για των τερματισμό των κυκλωμάτων. Η ιδιαιτερότητα τους  ήταν η ύπαρξη ενός μεταλλικού καπέλου στο άνω σημείο του μονωτήρα που σκοπός του ήταν να προφυλάσσει το σημείο σύνδεσης του καλωδίου εισαγωγής με το σύρμα της γραμμής από τα καιρικά φαινόμενα, (υγρασία, βροχοπτώσεις).